Over eelt en hielkloven

Eelt is een bijzonder gehard deel van de huid, dat relatief dik en hard is geworden als reactie op herhaalde wrijving, druk of andere irritatie.
Wat is eelt?

Eelt ziet eruit als een breed verspreid diffuus deel met harde groei met een relatief gelijkmatige dikte en mist een duidelijke grens. De aangetaste huid is ruw en verkleurd, variërend in kleur van wit tot grijsgeel of bruin. Eelt ontwikkelt zich meestal aan de voetzool of rond het hielgebied, maar is ook te vinden op de handpalmen of de knokkels.

Eelt wordt in de dermatologie soms aangeduid als eelt of tyloma. Eelt is een klein deel van verdikte huid. De ontwikkeling wordt veroorzaakt door voortdurende wrijving, druk of andere fysieke of chemische irritatie. Eeltvorming is het gevolg van een milde repetitieve blessure die een verhoogde activiteit van de celgroei van de epidermis (de buitenste laag van de huid) veroorzaakt. Dit geeft de huid een opkomst van toegenomen weefsel op bepaalde plaatsen. Dit resulteert in een geharde verdikte zone van dode huidcellen aan de oppervlaktelaag van de huid. Eelt beschermt de onderliggende weefsels.

Eelt kan zich vormen over elke benige uitsteeksel. Eelt wordt het vaakst gezien op de handen en voeten. De voetzoel, de hiel en de onderkant van de grote teen worden meestal aangetast. Ze kunnen echter overal voorkomen. Eelt kan vervelend zijn, maar uw lichaam vormt ze eigenlijk om de gevoelige huid te beschermen. Hoewel eelt meestal goedaardig is, kan druk of wrijving pijn veroorzaken. Vooral voor eelt, vergroten schoenen met een dunne zool en schoenen met hoge hielen het ongemak. Verlichting komt met rust. Eelt komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen.
Eelt is vaak pijnloos en kan zelfs sommige atleten van voordeel zijn. Boksers en vechtsporters bouwen bijvoorbeeld eelt op om meer weerstand te bieden aan pijn door impact. Dansers vinden dat eelt het ronddraaien vergemakkelijkt.

Het verschil tussen eelt en likdoorn

De termen likdoorns en eelt worden vaak door elkaar gebruikt. Eelt is over het algemeen verdikte, vlak verkleurde delen van de huid en meestal pijnloos. Ze kunnen echter leiden tot pijn, ongemak en misvorming. Meestal wanneer eelt conisch van vorm is, in de diepere huidlagen doordringt en pijn veroorzaakt wanneer erop wordt gedrukt. Dit wordt likdoorn genoemd. Likdoorns zijn kleine cirkels met een dikke huid die zich meestal ontwikkelen op de toppen en zijkanten van de tenen of op de voetzool. Eelt is groter dan likdoorns en het aangetaste gebied is niet zo goed afgebakend; 

Hoe ontstaat eelt?


Een grote verscheidenheid aan extrinsieke en intrinsieke factoren kan leiden tot de ontwikkeling van eelt. Extrinsieke factoren hebben te maken met het wrijven van de huid tegen iets, zoals een bot, een schoen of de grond. Bijvoorbeeld slecht passend schoeisel. Schoenen die te klein of te strak zijn of een kleine teenendoos hebben, kunnen eeltvorming veroorzaken. Ook blootsvoets lopen, schoenen met dunne zolen dragen, hoge hakken dragen, dikke sokken of sokken met naden bij de tenen dragen. Een andere oorzaak van eeltvorming is langdurig en repetitief rechtstaan. Ook regelmatig voorwerpen vasthouden zoals een hamer of een racket. Sporters ontwikkelen eelt door herhaalde bewegingen en terugkerende druk op dezelfde plek.

Intrinsieke factoren die kunnen leiden tot eeltvorming zijn slechte voetmechanica of abnormaal lopen, obesitas, droge huid, verminderde vetopvulling (oudere mensen hebben minder vetweefsel in hun huid) en een verscheidenheid aan voetvervormingen. Omdat eelthuid dik is, is deze vaak minder gevoelig voor aanraken dan de omringende huid.

De meeste eeltplekken zijn ongevaarlijk en vereisen geen diagnose of behandeling, maar sommige onmiddellijk getroffen personen moeten medische hulp zoeken. Eelt wordt gediagnosticeerd op basis van resultaten van een klinisch onderzoek. De locatie en kenmerken van het letsel worden genoteerd en het getroffen gebied wordt gepalpeerd om te voelen naar een belangrijk bot onder het huidoppervlak. Röntgenstralen kunnen worden gebruikt om de onderliggende botstructuur te onderzoeken en te bepalen of dit de oorzaak is van eelt.

Artsen beoordelen het gebied op meespelende factoren zoals schoeisel, repetitieve activiteiten, medische geschiedenis en eerdere operaties. Voetmechanica kan worden geëvalueerd door de manier van lopen van een patiënt te observeren. Identificatie van een onderliggende oorzaak van verhoogde mechanische stress op het aangetaste lichaamsdeel kan de zorg en behandeling van eelt beïnvloeden.

Eeltvorming op het gewichtdragende deel van de voorvoet en die extreem pijnlijk wordt, kan worden gediagnosticeerd als hardnekkige plantaire keratose. Bij sommige patiënten ligt de pijnzone op de centrale kern van een enkele eeltknobbel, terwijl bij andere patiënten de pijn gespreid is over het gewichtdragende deel van de voorvoet. Andere aandoeningen die op eelt kunnen lijken, zijn wratten, huidtumoren en onderhuidse weefsels en een reactie op een vreemd voorwerp dat in de huid is ingebed (bijv. een stuk hout of een stuk glas). Genetische en stofwisselingsstoornissen van de huid kunnen ook huidverdikking veroorzaken, die met eelt kunnen worden verward.